راز

این رگه های بنفش

که از سادگی دستان من به اعماق نفوذ ناپذیر دست تو عبور می کنند،

معجزه نیستند،

بی پیرایگی یک دهلیزند

که در گرفتگی مدام مویرگ ها در شبانگاهان بی تو،

خاضعانه ساتع می شوند

و بی تپش به سینه می رسند...