در این باره میخواهم به چند نکته اشاره کنم. پیش از همه من معتقدم فرهنگ ملت ما این ظرفیت را دارد که با تمام ملل و حتی با دشمنانش تعامل سازنده بر قرار کند. و به جای تقابل تمدنها بر گفتگو و تعامل تمدنها و فرهنگها تأکید نماید.
دوم این که با صلح و آرامش بهتر میتوان به تأمین منافع ملی کمک کرد.
سوم باید به شجاعت و تدبیر آقای روحانی آفرین گفت. چون با این اقدام مدبرانه فرصت تازه ای را به منظور تجدید رابطه دو ملت بزرگ به وجود آورد.
نکته دیگر این است که ما نباید فکر کنیم داشتن رابطه با آمریکا برای ما معجزه خواهد کرد. و با این امید نباید از مشکلات مدیریتی داخلی غافل شویم.
اما ببینیم چه گروه هایی از گرمی رابطه میان دو کشور متضرر میشوند.
الف: تند روهای نو محافظه کار در آمریکا، کسانی که میخواهند با ایران هراسی به فروش بیشتر سلاح به کشورهای مختلف و به ویژه به کشورهای هم سایه عرب بپردازند.
به گروه های تند رو در داخل مثل افراد، روزنامه ها، و نهاد هایی که به بهانه مبارزه با امریکا بوجه زیادی را از بیت المال گرفته و آن را نردبانی برای پیشرفت منافع شخصی و حزبی خود قرار میدهند.و یا به بهانه مبارزه با دشمن به سرکوب مخالفان خود میپردازند. و آزادیهای قانونی را با تنگ نظری محدود میسازند. که با کمال تأسف در هشت سال اخیر بسیار بی رحمانه دیده شد.
و گروه آخر کشورهایی مانند عربستان، چین، روسیه و حتی هند که در این چند سال تا توانستند از آب گلآلود ماهی گرفتند.
اما باید توجه داشت داشتن رابطه وقتی درست و قابل قبول است که ارزشهای مورد تأیید ملت ما حفظ شود.
در روابط بین المللی قانونی وجود دارد به نام حفظ منافع خود. شک نکنید کشورهایی مثل چین و روسیه فقط وقتی از ما حمایت میکنند که منافع آنها به طور زیادی تأمین شود.
آنها در نبود شرکتهای غربی تلاش کردند تا جایی که میشود به تأمین منافع خود در ایران بیندیشند. و یا اعراب که در نبود نفت ما تا توانستند نفت فروخته و پول آن را علیه ما استفاده کردند.
برچسب:
نویسنده: sodabeh